27 maart 1974 - 22 december 2025
Tim, jij bent in mijn leven gekomen een jaar of 10-12 geleden toen je door de vorige voorzitter lid werd gemaakt van ARA-Nederland, op een restauratiebeurs in Den Bosch.
Ik was toen zelf niet heel lang lid, maar al wel ingezet voor kleine activiteiten die dag. Je viel me op doordat je heel doortastend, charmant en direct betrokken er ook meteen bij bleef en je meteen inzette alsof je al jaren deel uit maakte van de vereniging.
In de jaren die volgden werd jij, net als ik, bestuurslid. Je werd lid van de educatiecommissie met een talent voor de omgang met excentrieke mensen waardoor alles wel weer goed kwam als het dreigde te ontsporen.
Druk had jij het altijd, samen met je broer Marnix een restauratieatelier voor steen en aanverwante. Project hier, project daar, alles tegelijk. De band, je familie, Carnaval. Nooit een moment rust, in mijn beleven. Behalve in de vakanties, waar je zo bevlogen over kon vertellen.
De laatste keer dat wel elkaar weer wat uitgebreider spraken was op het symposium/ALV in Amersfoort. Je zou met je zoon naar Schotland “op whiskyproef” gaan. O, wat had je er een zin in.
Je moest daarom ook eerder weg, je zoon uit Amsterdam halen. Het zou de laatste keer zijn dat wij in speed-tempo elkaar spraken en ons leven met elkaar deelden. Wat hebben we ook weer gelachen samen.
Wie staat er dán bij stil dat het de laatste keer zou zijn.
Fijn dat we elkaar zijn tegengekomen in dit leven, dank je voor alles, maar wat doet het afscheid pijn.
Matteo Visser